Gesprek met Jacqueline Blom en Hajo Bruins over Welkom in de familie

Welkom in de familie is een moderne Franse komedie, getiteld Le Prénom (De voornaam). Het stuk werd in 2012 ook verfilmd. De voorstelling werd meer dan 250 keer gespeeld in Parijs, voor de film kochten ruim drie miljoen Fransen een kaartje. De film werd vijf keer genomineerd, won vier prijzen en is nog steeds populair in Frankrijk – al was men het erover eens dat het toneelstuk beter is.

Lekker stuk
In de Nederlandse voorstelling is het Antoine Uitdehaag die tekent voor de regie. Laurens Spoor deed de vertaling. Het waren belangrijke redenen voor Hajo Bruins en Jacqueline Blom om tot de cast toe te treden. Bruins: ‘Antoine vertrouw ik heel erg, dat is één van de meest integere regisseurs die ik ken.’ Blom: ‘Laurens weet precies de juiste scherpte in een zin te brengen. Dat moet bij komedie. Je moet bovenop de pijn zitten.’ Los van de knappe cast en de capabele leiding is het ook gewoon een ‘lekkere komedie’, vinden beide acteurs. Het is pijnlijk herkenbaar en daardoor grappig. Blom: ‘Mensen kijken graag naar mensen die het nog iets erger hebben dan zijzelf.’

Playboy
‘Het begint met niks, het eindigt met een familieoorlog. Marcel is een makelaar. Hij weet hoe hij gezellig moet zijn, maar onder zijn jovialiteit zit iets onberekenbaars en iedereen voelt dat,’
zegt Hajo Bruins over zijn rol als playboy Marcel. ‘Marcel zit behoorlijk te stoken en als het dan uit de hand loopt, wil hij niet meer terug. Vooral dat laatste herken ik. Macho-trots: opeens wil je niet buigen maar blijf je doordrammen, ook al richt je schade aan.’ ‘Ik denk dat iedereen wel een familierol voor zichzelf zal herkennen,’ zegt Blom. ‘Het is een onderhoudend, niet heel erg ingewikkeld verhaal, waar evengoed diepere lagen in zitten. Zo’n stuk leent zich goed voor theater.’

Penozapakje
Blom en Bruins kennen elkaar van Penoza, waar Bruins al jaren de rol van rechercheur Jim Leeflang voor zijn rekening neemt en Blom bekend staat als officier van justitie Justine de Heer. Bang om zich in hun rol te vergissen zijn ze niet. Blom: ‘Bij Penoza heb ik een Penoza-pakje aan, zodra ik dat aantrek, ben ik die rol, daar vergis ik me niet in. Wat wel kan gebeuren is dat ik aan het zoeken ben naar een nieuwe rol en mezelf opeens iets op een bepaalde manier hoor zeggen. Hee daar komt Justine voorbij, denk ik dan.’ Blom verheugt zich op haar rol als Elisabeth. ‘Vooral in het begin heb ik niet veel tekst, maar dat betekent juíst dat ik heel veel kan spelen. Er is veel ruimte die ik kan invullen met mijn eigen fantasie. Ik hoop dat ik mezelf ga verrassen, want je moet jezelf altijd verbaasd doen staan.’

Dikke buik
Ze moeten wat willen, de personages, dát maakt hun rol interessant, vinden zowel Blom als Bruins. In de loop der jaren hebben ze allebei hun methodes ontwikkeld om zich een rol eigen te maken. Ze kennen natuurlijk de lessen van Stanislavski, Stella Adler en Grotowski. Het gaat altijd om basisvragen: wat is het voor iemand die ze spelen? Wat vindt hij of zij belangrijk? Er zijn methodes die adviseren om per scène uit te schrijven wat het personage voelt. Soms kan het ook handig zijn om een brief aan je eigen personage te schrijven. Zo wordt er ieder repeteerproces geanalyseerd en besproken, onderzocht en getest. Het publiek weet het vaak niet, maar aan de personages die op het toneel staan is met ijzeren geduld en grote liefde gesleuteld. Bruins: ‘Soms bedenk je iets over iemand en kun je dat tonen. Dan beweeg je van binnen naar buiten. Soms gaat het andersom. In Hij Gelooft in Mij speelde ik Jan van Galen, de vader van Rachel Hazes. Alleen al het feit dat ik een dikke buik en een snor kreeg aangemeten gaf een enorme boost aan mijn rol. Zodra ik die op- en aanhad voelde ik mijn motoriek veranderen. En daardoor veranderde ook mijn innerlijk.’

Vertrouwen
Het geeft in ieder geval vertrouwen om elkaar van eerdere producties te kennen. En vertrouwen is essentieel voor het samenspel. Bruins: ‘Om bij een geweldige voorstelling uit te komen moet je alles uitproberen. Wij acteurs maken heel veel fouten. Heel mooi spelen is eerst heel lelijk mogen spelen.’ Ben je eenmaal door het worstelen heen, dan kun je in je rol groeien. Bruins: ‘Het zou zomaar kunnen gebeuren dat ik me tijdens Welkom in de familie ook ècht gevangen in de situatie ga voelen. Dat ik echt geïrriteerd word, dat ik écht mijn broer een mep wil verkopen. Ik bedoel, je weet dat je speelt maar je voelt het tegelijkertijd.’

Diepe gesprekken
Blom: ‘Werkelijk contact hebben op het toneel, als je dat hebt, dan voelt het publiek dat ook. Dat betekent niet dat je achter de coulissen alleen maar diepe gesprekken voert. Het gaat om je open stellen, om kwetsbaar durven zijn. En het mooie is ook nog dat je bij een goed geschreven stuk steeds nieuwe lagen aanboort. Het ontwikkelen stopt nooit, je kan steeds verder groeien.’ Bruins: ‘Het is het mooie én het vreselijke van acteren: je blijft een kind dat niet alle factoren van het spel in de hand heeft. Soms sta je veertig, vijftig keer je vak fantastisch uit te oefenen, dan is er opeens een avond dat je bang bent, moet je je elke zin opnieuw herinneren. En garantie voor succes heb je nooit. Al kun je wel je vermoedens hebben.’ Blom: ‘Er staat een goeie ploeg klaar. Dus de voorwaarden zijn uitstekend.'

0 Reacties

0 Reacties :

Stuur bericht

Volg Delamar Theater op: