artwork-1600x1200px-sophie

Interview Tjitske over Sophie

'Laten we Foppe hierheen halen.' Tjitske Reidinga grijpt haar telefoon. Ze moet voor de poster van Sophie op de foto, maar er mist een goeie kinderhand. Tjitskes zoon heeft toevallig zo'n hand. Het idee is een portret van Tjitske als Sophie, met een kinderhand die haar gezicht omlijst en de hand van een oudere dame aan de andere kant. LEES MEER

DOOR JOWI SCHMITZ

De oudere dame is er al, zij zit op de bank in de pijpenla van de studio van fotograaf Marcel van der Vlugt. De fotograaf zelf loopt van voren naar achteren, gewapend met zijn toestel.

Tailormade
De visagiste komt Tjitske halen, ze heeft een ander jurkje uitgekozen, of de actrice dat even wil passen. Van een afstandje kijkt vriendin, actrice en schrijfster van het stuk, Roos Ouwehand, toe. Sophie is het eerste toneelstuk van Ouwehand dat bovendien in het DeLaMar wordt gespeeld, door Tjitske Reidinga in de regie van Antoine Uitdehaag. Precies de mensen en de plek die Roos in haar hoofd had tijdens het schrijven. Roos: 'Ik dacht eraan, maar wist natuurlijk niet of het ging lukken. Toen het DeLaMar bleek te willen heb ik meteen toegezegd. Dit stuk is tailormade.'


Mensenlevens
Het idee voor Sophie werd in één avond geboren. Roos zag het ineens het voor zich: een stuk over vrouwenleven van begin tot eind. 'En dan niet te groot,' vult Tjitske aan. 'Geen incest of andere drama’s. Juist de kleine dingen, ruzietjes met de ouders, eigen kinderen die opgroeien, een scheiding, dingen die iedereen kent en herkent. Dingen die klein worden genoemd maar die eigenlijk, in de meeste mensenlevens, juíst heel groot zijn.' Roos: 'Ik moest eerst een vorm vinden. Want waar laat je zo’n leven op het toneel. Toen kwam het tweede idee: het moest allemaal plaatsvinden in de kinderkamer van de vrouw. De kamer waar ze als meisje woont, waar ze voor het eerst als puber met haar vriendje zit, waar ze terugkeert als ze net uit huis is en het is kerst en haar moeder heeft: "Waarom zou je nog helemaal naar huis gaan!" geroepen. Het is een heel leven in twaalf scenes.'

Pet
Het stuk was er dus, maar er moest nog een belangrijke stap worden gezet: Tjitske moest het lezen. Die stap duurde even. Roos wilde zich niet opdringen en Tjitske was bang dat ze het niet goed zou vinden. 'Bovendien ben ik niet zo’n lezer. Ik heb natuurlijk een enorm hoge pet op van de kwaliteiten van Roos, ze heeft immers ook de tv-serie Doris geschreven. Maar toch, wat nou als ik het niet mooi zou vinden?'

'Dus ik stelde het lezen uit tot het niet langer kon. Toen nam ik het script mee naar de kapper. Geen idee meer hoe die mijn haar heeft geknipt. Ik had het verhaal na de knipbeurt nog niet uit, dus ik ging naar een Japans restaurantje waar ik wel vaker kom. En daar begon ik keihard te huilen, waardoor ik niet meer wist hoe ik dat restaurant enigszins charmant weer uit moest. Er zat een vader met twee zonen dat weet ik nog, die af en toe wat medelijdend naar me keken. Maar het was zo’n mooi script, met een gevoelige eenvoud die me diep raakte.'

Stroom
Kort na het lezen gaf Tjitske het script aan regisseur Antoine Uitdehaag en die gaf het op zijn beurt aan DeLaMar directeur Edwin van Balken. Ze waren er snel over uit: Sophie moest gespeeld worden. Tjitske: 'Het is een verhaal dat voelt alsof het in één keer geschreven is. Eén stroom van leven, gebeurtenissen die elkaar opvolgen en in elkaar haken. Ik weet dat Roos het nog eindeloos heeft verfijnd, maar je voelt hoe dat eerste idee dat ze had heel erg klopte.'

Nagellak
De visagiste vraagt of Tjitske even komt zitten en begint vriendelijk mopperend haar gezicht onder handen te nemen. Tjitske heeft gisteren iets met een haarmasker en veel olie gedaan en nu glimt alles. Er wordt aangebeld: Foppe staat voor de deur, hij mag in de andere visagiestoel gaan zitten. 'Kom maar met je hand, ja nee, het is maar een heel klein beetje nagellak.'

Roos vertelt ondertussen dat ze de première enorm spannend gaat vinden. Dat het lang geleden voor haar is dat ze zó met de billen bloot ging.

Kracht
'Recensenten zien eenvoud vaak aan voor 'gebrek aan diepgang'. Net zoals ze een klucht algauw 'makkelijk' vinden. Allebei niet waar. Dit stuk is wat het is en daarin zit denk ik ook de kracht. Het leven van een vrouw die haar best doet om door alle obstakels van het leven heen haar weg te vinden. Er zijn vriendjes, er is een scheiding, ouders die sterven, dingen die iedereen vroeg of laat tegenkomt. Sophie is in feite een hele gewone, bijzondere vrouw. Haar dapperheid is de kleine dapperheid van het dagelijks leven, niet Jeanne D’Arc achtige dapperheid. En dwars door alle moeilijke periodes heen geniet ze toch, voelt ze levensvreugde. Dat is een gevoel dat Tjitske en ik delen. Het is ook het gevoel dat me tijdens het schrijven heeft geïnspireerd. Sophie is echt ontstaan uit onze vriendschap.'

0 Reacties

0 Reacties :

Stuur bericht

Volg Delamar Theater op: