MIJN DLM Paul2014LONG_1

Mijn DeLaMar van Paul de Leeuw

In 1981 wilde ik Annet Nieuwenhuyzen zien in het stuk Wie is er bang voor Virginia Woolf? In Rotterdam stond het niet meer, maar wel in het Nieuwe de la Mar theater in Amsterdam. Ik was negentien, ik had een kaartje gereserveerd, ging in mijn eentje naar Amsterdam. Ik zat op het balkon op de achterste rij en ik wist zeker: dit is een plek waar ik terug wil komen.

Dat gebeurde ook: in 1987 stond er ik zelf met De Rozebotteltijd. Als cabaretier werd je destijds ingedeeld bij twee theaters in Amsterdam: Of De Kleine Komedie of het Nieuwe de La Mar. Ik was er snel uit, natuurlijk wilde ik in het theater waar Wim Kan stond, waar Wim Sonneveld glorieerde. Het theater dat was vernoemd naar Fien de La Mar, die door mijn idool Jasperina de Jong destijds fantastisch tot leven werd gebracht in de musical Fien.

Bij binnenkomst was de kassa gelijk m’n lievelingsplekje. De vaste caissières, die al lachten als ze je zagen. En natuurlijk geroddel, geroddel, geroddel. Lekkere verhalen: dat Wim Kan en Toon Hermans eisten dat het bordje ‘uitverkocht’ werd opgehangen, ook al waren er nog plaatsen te koop. Ik heb heel wat uren bij die kassa doorgebracht en nog steeds zijn de dames van toen me dierbaar. Altijd kwam er na de laatste voorstelling taart op tafel en werd iedereen ruimschoots bedankt voor hun inzet en toewijding.

Het DeLaMar Theater 2.0, ademt achter de schermen dezelfde sfeer als het oude theater. Je hebt het idee dat al die grootheden van het theater ieder moment nog je kleedkamer kunnen binnenstormen. Omdat er twee zalen zijn heb je achter de schermen een soort van kruisbestuiving. Verschillende kostuums, verschillende aanvangstijden. Sta je te zingen op het podium, zie je in de coulissen opeens Chantal Janzen in haar Rachel Hazes outfitje naar je kijken.

Na afloop bep je nog even wat na en verplaats je je vervolgens naar de brasserie, want het DeLaMar is ook een soort thuiswedstrijd; altijd zijn er wel bekenden die je graag even wilt spreken.

En nu mag ik weer met twee voorstellingen in DeLaMar staan. Het muzikaal ‘U vraagt en wij draaien’ concept van Zingen zolang het duurt. Het publiek kan via info@bopper.nl of per sms verzoeknummers sturen totdat de voorstelling begint. Als de zaaldeur opengaat komen de verzoekjes binnen op mijn app en gaan we selecteren, uitzoeken en combineren. Van gouwe ouwen tot nummers die nog nooit door mij gezongen zijn. Natuurlijk zijn Bob en Annie de Rooij ook weer van de partij. Voor mij is het als tweeënhalf uur spelen in die speeltuin die het podium is, met een geweldige band onder leiding van Miguel Wiels.

In mijn andere voorstelling, Moeders en zonen, is die speeltuin veranderd in een strikt afgemeten schaakspel tussen een moeder, de vriend van haar overleden zoon en de inmiddels nieuwe liefde van deze vriend. We zien een verbitterde vrouw die zich afvraagt waarom sommige levens doorgaan, terwijl het leven van haar zoon zo tragisch jong ten einde kwam.

Toen ik gevraagd werd om met Anne-Wil Blankers te spelen dacht ik: Hè? IK?! Daarmee is het dus ook meteen dé uitdaging van 2016. En dan krijg ik als partner ook nog eens Freek Bartels cadeau, dus zingen gaan we ook in Moeders en zonen, maar dan alleen in de kleedkamer.

Het komt hierop neer: Ieder theater heeft iets bijzonders, maar het DeLaMar heeft ook nog iets dierbaars. En nu hoor ik het je vragen: en Rotterdam dan Paul, hoe zit dat dan? Dat zit zo: Het Ouwe Luxor…mag ik het zo zeggen? Het Ouwe Luxor is mijn liefde voor de oude dame. Het DeLaMar is mijn stiekeme rendez-vous met een gracieuze dame. Of stiekem, ik deel haar graag met het publiek - en wat zitten die stoelen lekker, toch?

 

Paul de Leeuw staat met Zingen zolang het duurt van di 29 t/m do 31 maart in het DeLaMar Theater.

Moeders en zonen is van 13 t/m 29 mei in het DeLaMar Theater te zien.

Door Paul de Leeuw en Jowi Schmitz

0 Reacties

0 Reacties :

Stuur bericht

Volg Delamar Theater op: