'Humor, leed, ontroering, ruzie: het zit er allemaal in'

Wegens succes is Een man een man op 23 september terug in DeLaMar Theater! Hoog tijd om acteur en schrijver Kees Prins de hemd van het lijf te vragen over deze ijzersterke komedie.

Waar gaat de voorstelling over?
“De voorstelling is een komedie over twee oude vrienden die hebben afgesproken in een restaurant. ‘For old times sake’, zoals ze zelf zeggen. Maar als de één terugkomt van de WC kan hij zich niet herinneren waar het gesprek over ging voordat hij naar de WC ging. Het lijkt een verwaarloosbaar detail, maar juist dit ogenschijnlijk futiele probleem blijkt in de loop van de avond uit te groeien tot een onoverkoombaar obstakel. Het laat ze niet meer los en het loopt zo hoog op dat ze elkaar uiteindelijk naar het leven staan.”

Heb je zoiets ooit zelf meegemaakt?
“Niet in deze mate. Maar iedereen kent wel het gevoel van irritatie of soms zelfs wanhoop als je bijvoorbeeld niet op een naam kan komen. Een naam die je al honderd keer eerder gebezigd hebt, maar die maar niet naar boven wil komen uit de laatjes van je herinnering. Op dat gevoel van irritatie en wanhoop dat zich meester maakt van de man die zich het gesprek niet kan herinneren, speelt de ander op vileine wijze in.”

Hoe kwam je op het idee?
“Eigenlijk is het idee van Pierre (Bokma, red.). Op een avond zei hij tegen mij: jij gaat een stuk schrijven over twee mannen in een restaurant. Ik vroeg Roel Bloemen om met me mee te schrijven. Met Roel had ik al eerder samengewerkt, o.a. bij voorstellingen van Plien en Bianca, die ik regisseerde. Roel is een meester in het schrijven van verwarrende dialogen, van mensen die elkaar niet willen of kunnen begrijpen. Onze inzet was: één van de twee mannen weet niet meer waar ze het over hadden voordat hij naar de WC ging. Gaandeweg het schrijfproces kwamen we erachter dat het stuk eigenlijk gaat over een verloren vriendschap en in hoeverre die na jaren nog te herstellen is.”

Hoe was de samenwerking met de andere acteurs?
“Pierre behoeft natuurlijk geen inleiding. Hij is zo veelzijdig. Hij speelt met dezelfde virtuositeit een rol in een stuk van Shakespeare als in ’t Schaep met de Vijf Poten, om maar eens wat te noemen. Niet alleen heeft hij een ijzersterk gevoel voor timing, hij geeft zijn komische rollen ook altijd een extra, dramatische laag mee.

Randy (Fokke, red.) is de gedroomde serveerster. Het lijkt misschien een bijrol, maar in feite is zij het cement dat de voorstelling bij elkaar houdt. Om van zo’n dienende rol een zo sterk karakter te maken, met de beperkte tekst die je gegeven is, is echt heel knap.

En we mogen Gijs Scholten Van Aschat natuurlijk niet vergeten. Hij heeft de eindregie gedaan. Hij heeft ons steeds gewezen op het onderliggende conflict dat de voorstelling voortdrijft. Als je dat niet steeds meeneemt in je spel bestaat het gevaar dat alleen de grappen overblijven, waardoor de voorstelling ‘vlak’ wordt. Dan is de ontroering op het eind ook weg. Dus daar moeten we steeds voor waken.”

Is de voorstelling geworden wat je ervan had verwacht?
“Meer dan dat. Het is een feest om te zien hoe je met zo’n simpel gegeven en zo’n simpele setting - een tafel en twee stoelen – zoveel kan vertellen over de levens van die twee mannen. Humor, leed, ontroering, ruzie: het zit er allemaal in. Daar hoop je natuurlijk op bij het schrijven, maar als het dan ook nog lukt dan ben je de koning te rijk.”

Naar de voorstelling

 

Inschrijven nieuwsbrief

Dankzij onze nieuwsbrief ben jij twee keer per maand als eerste op de hoogte van nieuwe voorstellingen, exclusieve video’s en mooie kortingsacties. Schrijf je snel in!
Onze bezoekers beoordelen ons met een
/5