Drie mannen, een schilderij en vijftien jaar vriendschap

Waldemar Torenstra, Frederik Brom en Thijs Römer spelen in de voorstelling Art drie vrienden die elkaar testen: hoe diep zit de liefde voor elkaar nu echt?

Drie vrienden staan voor een wit schilderij. Een van hen heeft het net voor heel veel geld gekocht, de andere twee verklaren hem voor gek. Vanaf dat moment beginnen de mannen te discussiëren en bekvechten. Over het schilderij, maar al snel blijkt dat er een diepere laag is, namelijk hun vriendschap. Het stuk, geschreven door de Franse schrijfster Yasmina Reza, gaat dan ook niet zozeer over kunst of wat kunst is, maar over vriendschap.

Een stuk dat je moet voelen
Thijs: ‘Het is een goed stuk en heeft zijn kracht bewezen, want het wordt al twintig jaar over de hele wereld gespeeld. Eerlijk gezegd had ik toen ik het script las niet meteen zoiets van: hosanna, dit is het. Pas tijdens het repeteren dacht ik: het is eigenlijk ontzettend goed. Dit is echt een stuk dat je moet voelen. Het zit heel goed in elkaar, maar dat ontdek je pas als je speelt.’

Frederik: ‘Ik zag het stuk voor het eerst in de jaren negentig. Ik vond het heel goed, maar ik merk dat ik nu, nu ik de leeftijd van de personages in het stuk heb, het pas echt goed begrijp.’ Waldemar zag het stuk ook in diezelfde periode, de jaren negentig, en speelde het als student op de Toneelschool. ‘Het stuk heeft een raar soort dubbelheid. Het is geschreven door een vrouw, maar gaat over mannenvriendschappen. Dat maakt het niet eenduidig en dat is leuk.’

Vriendschap is niet vanzelfsprekend
De acteurs herkennen de fase waarin deze mannen zitten. Die fase waarin je al het een en ander hebt meegemaakt: relaties, kinderen, huizen, maar ook onzeker kunt zijn, ook over de band die je met je vrienden hebt. Vriendschap is dan ook niet vanzelfsprekend, dat is iets dat je, net als elke andere relatie, moet onderhouden.

Waldemar: ‘En dat betekent niet dat je elkaar elke dag moet zien, maar zit meer in je kwetsbaar durven opstellen. Alleen zijn mannen daar niet altijd even goed in. Die duiken liever de kroeg in of schoppen tegen een bal.’ Frederik: ‘Het is ook belangrijk of je eerlijk bent. Ik heb me wel eens afgevraagd of het zin heeft om te zeggen wat ik echt denk, om mijn mening aan die ander op te dringen.’

Thijs: ‘De valkuil van acteurs is dat we gewend zijn om gevoeligheden uit te spreken en jezelf te laten zien, maar dat is niet voor iedereen makkelijk. De mannen in het stuk zijn bang om elkaar te verliezen. En dat boezemt ze angst in, want ze denken dat ze alles kwijt zijn als ze elkaar kwijt zijn.’ Waldemar: ‘Ergens is dat mooi. Als je bang bent om elkaar te verliezen hou je ook van elkaar. Die gelaagdheid in het stuk is mooi, want het gaat over vriendschap, maar ook over liefde.’

Geen belerende vinger
De Vlaamse regisseur Paula Bangels zag het stuk in Nederland, ook in die jaren negentig. Ze vond het meteen mooi, was geraakt door de inhoud. Ze houdt van deze thema’s: liefde, vriendschap, relaties die niet lukken. ‘Dit gaat over ons allemaal, iedereen herkent zich erin.’ In België zou ze de voorstelling naar het theater brengen,  maar een acteur werd ziek en het stuk werd uitgesteld. Uiteindelijk is het er nooit meer van gekomen. Ze is dan ook blij dat ze het nu mag regisseren. ‘Het stuk houd je een spiegel voor. Als regisseur heb ik niet de waarheid in pacht. Het is dus geen uitvoering met een belerende vinger. Als publiek kies je je eigen voorkeur, welk personage heeft jouw sympathie, zeg maar. Dat maakt het stuk open, er is niet een waarheid.’

Jonge honden
Haar manier van werken is anders dan de acteurs waren gewend. Ze begint met improviseren, dus de vloer op en spelen en dan pas tekst leren. Ik wil de acteurs op die manier prikkelen. Meestal wordt er eerst samen een script gelezen, maar ik wil beginnen met spelen. Dat doe ik ook omdat ik vooraf niet weet hoe het stuk, met deze acteurs zal zijn. Ook ik moet dat ontdekken en het me eigen maken. Het is eigenlijk van binnen naar buiten spelen, ervaren wie de karakters zijn, wat ze zouden kunnen doen, en dan pas de dialogen toevoegen. Die vallen dan beter op hun plaats.’

Hoewel de acteurs even moesten wennen werkte deze manier heel goed. ‘Op de vloer zijn het net een roedel jonge honden. Ze gaan de strijd op een heel leuke en uitdagende manier met elkaar aan. En gaven mij daarin alle ruimte. Het was echt een feest om met deze drie mannen te werken.’

Meer info over de voorstelling

Inschrijven nieuwsbrief

Dankzij onze nieuwsbrief ben jij twee keer per maand als eerste op de hoogte van nieuwe voorstellingen, exclusieve video’s en mooie kortingsacties. Schrijf je snel in!
Onze bezoekers beoordelen ons met een
4.5/5